σαν σκλάβα του νου. Με τον μπάτη στα σγουρά μαλλιά μου γράφω— πάντα προτιμώ γυμνόστηθη, είναι σημαντικό για τη μάχη του παρελθόντος στο παρόν μου. Σαν μυστικά από ένα όργιο του Σύμπαντος πλέκω ποίηση, υπομένοντας τον ταβερνιάρη στα χαμένα πάθη μου να συμφωνεί: ότι τα δάκρυα δεν καίνε όταν έχουν αντοχή.
ΑΣΚΗΣΗ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΠΟΙΗΜΑ 'ΠΑΡΑΜΕΡΑ ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΟΥ ΣΥΡΤΑΡΙΟΥ...', ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΨΙΚΑΜΙΝΟ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΓΡΑ, 2001
Μια Βαβυλώνα τέχνης θορυβώδους έκστασης, ορίζει το μέλλον της κατάρας μου στο παγωμένο μήλο του λυκόφωτος— φέρνει ισάξιες πλεύσεις μακρόπνοων λυγμών και τεθλιμμένων ζωντοχήρων, κοπάζει τη σιδηρούν προπέλα των πλατάνων και διατηρητέους κρατάει στη μνήμη μου τους συγχρονισμούς μου με το βα-βα των κροάκων.
Κλαίει ο Δίας για την άρνηση της Ήρας να επιστρέψει κοντά του, στο φθαρτό των Ολύμπιων Θεών. Την Ιδέα του Έρωτα γι’ αυτόν κρατάει, με πληρότητα βαθιά, στα σωθικά της.