Παρέα με το χταποδάκι,
εδώ στο βυθό των θαλασσών του,
κάθομαι δίπλα στα σπιτάκια του,
'Τί ωραία που είναι!'
και το υπακούω.
'Έχει παράπονο',
χωρίς να αστειεύεται,
μου λέει,
'Έχει η ανόργανη ύλη
ένα παράπονο,
με της συνείδησης τον ορισμό.
Δεν είναι μόνο η υγρασία
αλλά και οι παλμοί της.
Δεν νοιάζονται οι άνθρωποι
για καμιά αλήθεια'.
'Όχι, εντάξει χταποδάκι',
το καθησυχάζω σκεπτική,
'Εδώ, σειρήνα, μαζί σου θα καθίσω,
και θα δούμε.
Έχουμε πολλά να τους πούμε.'
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου