Δημιουργία

 Σκοτώνω την ομορφιά,

πίσω από μία μνήμη που γλιστρά.

Ευθείες Σπειρών 

στον άξονα της καρδιάς,

Δεν κοιτάζω στον καθρέφτη

σε ό,τι με αφορά.

Γυμνή μπροστά από την αλήθεια,

-έχει τόσες όψεις!-

Χαμηλώνω το βλέμμα,

Πόσες οι εκπτώσεις στη χαρά;

Αξίες

Δεν μου λείπει τίποτα.

Αναζητώ τα πάντα!

Κάπως παράλογα νοιάζομαι,

και ψυχραίνομαι συνάμα.

^{Στη ματαιότητα μόνο}

^{χτίζεται το γέλιο,}

Πατάει στέρεα και νικά.

 

                                                                                                                            

Φραπέ γλυκό με γάλα

Ζάχαρη η γλύκα σου,

Βασιλείς και Ελεύθεροι

Στο Κίτρινο της Γνώσης.

Κάθεται πάνω στο φύλλωμα των κόσμων

του Υπερπέραν,

Δηλώνει μία διαφάνεια 

φωτονίου στη βλάστηση,

και τεντώνεται στα άκρα.

Πόσο πικρή ήσουν; 

Μόνο υποδοχείς;

Εγώ,

Εσύ.

Πού συγκρούονται

οι επιφάνειες της γεωμετρίας μας

στο ψαχνό

της πραγματικότητας μας;

Αέριο και υγρό,

σαν την ατμόσφαιρα

σε συμπυκνωμένη θλίψη.

Αμφιταλαντεύομαι

Μαγνήτες και αιχμές, 

βάρη και νεύρα.

Ηλεκτρομαγνητικά πεδία,

ανάποδα, 

στο ψαχνο της γεωμετρίας της αύρας. 

Άτιτλο

Rain drops sound

like smashed crystals,

allowing myself to shine

into the wetness of existence.

What could I be 

within the body?

Even if I knew,

I wouldn't tell;

I would colour my mind

and silence the raining fall,

its echoes to complete

my wounds and pain.